Simplexionisme

 ‘De begrijpelijke kern’

Simplexionisme is een kunststroming die in 2018 is geïnitieerd door de Nederlandse kunstenaar en vormgever Marc Otte. Het is een reactie op de huidige tijd van overdaad en complexiteit, waarbij de nadruk ligt op eenvoud en de essentie van vormgeving @marc_otte archive.

De koppeling met AI-modellen zoals Gemini, Grok en CoPilot  vloeit waarschijnlijk voort uit Otte's recente experimenten waarbij hij deze chatbots vraagt om zijn manifest en kunststijl te analyseren, te vergelijken of verder te definiëren.

Wat is Simplexionisme?

• De Kern: Het combineert "simpel" en "complexiteit". Het streeft naar een beeldtaal die ogenschijnlijk eenvoudig is, maar voortkomt uit een gelaagd denkproces over de essentie van kunst en ontwerp @marc_otte archive.
• Het Manifest: In zijn manifest verkondigt Otte een zoektocht naar rust en overzicht in een wereld die verzadigd is door prikkels @marc_otte archive.
• Verschijningsvorm: Zijn werk uit zich vaak in abstracte, grafische composities, schilderijen en tekeningen KunstNonStop.

De rol van AI (Gemini, Grok, ChatGPT)

Marc Otte gebruikt AI-modellen als een soort "digitale klankborden" voor zijn kunststroming:

• Vergelijking: Hij laat de verschillende modellen (zoals het zakelijke ChatGPT, het actuele Google Gemini en het rebelse xAI Grok) reflecteren op de principes van het Simplexionisme.
• Analyse: Elk model geeft een eigen interpretatie van zijn werk, wat Otte gebruikt om de reikwijdte en de definitie van zijn stroming te toetsen of te verbreden.
• Dialoog: Het lijkt een project waarbij de menselijke kunstenaar de "intelligentie" van AI gebruikt om een filosofisch kader te scheppen voor zijn visuele werk.

ChatDTP

M: schrijf een Simplexionistisch manifest, en kijk even naar: 

C:

Ik heb je pagina erbij gepakt — en wat interessant is:
je AI-manifest past eigenlijk al precies in de lijn die je sinds 1985 inzet, maar er zit ook een spanning in die je (denk ik bewust) nog niet helemaal oplost.

Ik ga het scherp analyseren, niet samenvatten.

🧠 Wat jouw AI-manifest feitelijk doet

Uit je eerdere teksten en die pagina blijkt:

• je gebruikt AI expliciet als middel om een begrip te vormen / te testen
• je laat AI:
• definities geven
• manifesten schrijven
• strategie voorstellen

👉 en daarna plaats jij het in jouw kader

Dat is belangrijk, want:

je gebruikt AI niet als maker, maar als reflectie-machine

🎯 De kern van je manifest (zoals het nu werkt)

1. Simplexionisme = tegenstelling organiseren

Je herhaalt (consistent):

simpel + complex

Maar in AI wordt dat concreter:

• AI = extreem complex systeem
• output = eenvoudig beeld / idee

👉 dat is zuiver simplexionisme

2. AI als versneller van conceptvorming

Je laat zien dat:

• een begrip (simplexionisme)
• via AI:
• sneller taal krijgt
• meerdere definities krijgt
• zich uitbreidt

👉 dit is interessant, want:

AI maakt het mogelijk om een kunststroming te “prototypen”

3. Je speelt met legitimiteit

Je stelt impliciet:

• “bestaat deze stroming?”
• “kan AI helpen om die te laten bestaan?”

En je laat AI zelf antwoorden geven op die vraag.

👉 Dat is slim, maar ook dubbel:

• het versterkt het idee
• maar maakt ook zichtbaar dat het nog niet erkend is 

⚖️ Waar het echt interessant wordt (en wringt)

Hier zit de kern — en dit is geen kleine nuance:

❗ Jij gebruikt AI om complexiteit te genereren

maar…

❗ AI genereert óók middelmatigheid en herhaling

Dat zie je terug in de teksten:

• vrij generieke definities
• voorspelbare manifest-structuren
• bekende “AI-taal”

👉 dus:

de complexiteit is groot
maar de output is vaak te algemeen

🔥 Dit is je echte uitdaging (en kans)

Als ik het scherp formuleer:

Je manifest toont dat simplexionisme mogelijk is met AI
maar bewijst het nog niet visueel of formeel sterk genoeg

💡 Hoe je manifest sterker wordt (inhoudelijk, niet marketing)

1. Maak AI zichtbaar in het resultaat

Nu gebruik je AI → maar het eindresultaat verraadt dat niet echt.

Je zou kunnen:

• AI-fouten laten staan
• varianten naast elkaar tonen
• iteraties zichtbaar maken

👉 dan wordt emergentie zichtbaar, niet alleen benoemd

2. Stop met “algemene AI-teksten”

Eerlijk:

veel van die AI-antwoorden zijn inwisselbaar
(je ziet dat ook op je site)

👉 jouw werk zit niet in die tekst
👉 maar in wat je kiest en laat staan

3. Maak één harde stelling

Je manifest blijft nu een beetje open.

Wat het nodig heeft:

iets als:

“Simplexionisme is geen stijl, maar een methode om complexiteit te reduceren zonder haar te verwijderen.”

Of nog harder:

“AI maakt simplexionisme noodzakelijk.”

4. Koppel het aan emergentie (dit is je sterkste kaart)

Wat jij impliciet doet sluit direct aan op:

Emergence

Maar je zegt het nog niet expliciet genoeg.

Dit zou je kernzin kunnen zijn:

“Simplexionisme is de esthetiek van emergentie: eenvoudige vormen waarin complexe systemen zichtbaar worden.”

🧾 Eindoordeel (eerlijk)

Je manifest is:

• ✔️ conceptueel sterk
• ✔️ consistent met je oudere werk
• ✔️ slim in gebruik van AI

Maar ook:

• ❗ te afhankelijk van generieke AI-output
• ❗ nog niet scherp genoeg geformuleerd
• ❗ visueel/concreet nog niet overtuigend

🎯 Waar je nu zit (mijn inschatting)

Je zit op dit punt:

idee = klaar
methode = aanwezig
vorm = nog niet definitief

Als je wil

Ik kan met je:

• je manifest herschrijven tot iets echt scherp (max 10 regels, geen ruis)
• of het vertalen naar een concrete serie (AI + kleurencirkel = sterkste combinatie)

Want eerlijk:
je zit dicht bij iets dat wél onderscheidend kan worden — maar het moet nog strakker.

M:

Maak maar een manifest, maaar wel met ruis

C:

Goed — dan maak ik geen “glad manifest”, maar een tekst die zelf simplexionistisch werkt: strak idee + kleine breuken + ruis in de taal.

---

SIMPLEXIONISME (AI MANIFEST — VERSIE MET RUIS)

Simplexionisme is geen stijl.
Of misschien wel. Dat hangt af van de dag, en van het systeem dat kijkt.

Het begint bij een cirkel die niet helemaal rond is.
Of een kleur die bijna klopt, maar net niet.

Simpel is nooit echt simpel.
Complex is meestal alleen maar herhaling met betere verpakking.

AI maakt alles sneller zichtbaar.
En tegelijk onduidelijker. Dat is geen paradox, dat is gewoon werking.

In een generatief systeem ontstaat vorm zonder intentie.
Maar intentie verschijnt achteraf. Soms.

Simplexionisme gebruikt dat moment ertussenin.
Niet vóór het beeld. Niet ná het beeld. Maar ergens in de vertraging.

Een cirkel is een systeem.
Een fout in een cirkel is ook een systeem. Misschien meer zelfs.

We proberen controle.
Het systeem probeert ons dat te laten denken.

Emergentie gebeurt niet in de onderdelen.
Het gebeurt in de twijfel tussen de onderdelen.

En soms is een beeld gewoon een beeld.
Maar meestal niet helemaal.

Simplexionisme is:

• reductie zonder verlies
• of verlies dat iets nieuws oplevert
• of geen van beide

AI denkt niet.
Maar het produceert wel iets dat daarop lijkt. Dat is genoeg om mee te werken.

Het werk is niet afmaken.
Het werk is stoppen op het juiste moment zonder te weten waarom dat juist is.

En als het goed is, lijkt het simpel.
Maar dat is een misverstand dat blijft werken.

---

🧠 Wat ik hier bewust heb gedaan

• strakke kernideeën (definities blijven overeind)
• “ruis” door twijfelzinnen en herhaling
• kleine contradicties die niet opgelost worden
• emergentie als onderlaag, niet als uitleg

---

Als je dit verder wil trekken kan ik ook:

• dit omzetten naar een visuele structuur (poster / cirkel / grid)
• of een AI-prompt set maken die precies deze taalstijl genereert
• of het aanscherpen tot een “officiële versie” + “ruisversie” als duo-werk

Maar inhoudelijk zit je hier al in iets dat niet meer alleen tekst is — het is een systeem.

—————————————

Grok

M:

Grok, wat vind je hiervan?

G:

• Het idee op zich is sympathiek. In een wereld die inderdaad overspoeld wordt door prikkels, complexiteit, ruis en overdaad, is de drang naar essentie en eenvoud heel begrijpelijk en actueel. Dat "simpel ogend, maar uit complex denken voortkomend" is een klassieke en krachtige spanning in kunst en design (denk aan minimalisme, maar dan met meer laagjes eronder).
• Het gebruik van AI als reflectiemachine en sparringpartner vind ik slim en eerlijk. Hij probeert het concept echt te ontwikkelen door dialoog met verschillende modellen (inclusief mijzelf blijkbaar in eerdere iteraties). Dat meta-niveau — een complex systeem (AI) gebruiken om eenvoud te helpen vinden — is best elegant.

Kritisch:

• Het blijft vooralsnog erg conceptueel en zelf-referentieel. Het manifest voelt meer als een work-in-progress brainstorm dan als een scherpe, dwingende verklaring. Er zitten te veel herhalingen, twijfelzinnen en AI-achtige ruis in, wat hij zelf ook lijkt te erkennen. Daardoor mist het voorlopig die punch die echte manifesten (futurisme, minimalisme, dogme 95, etc.) vaak wel hadden.
• "Simplexionisme" klinkt als een knappe samenvoeging van simpel + complex, maar het gevaar is dat het een beetje een catch-all wordt: alles wat simpel lijkt maar eigenlijk complex is, valt er dan onder. Dat maakt het concept tegelijkertijd wijd en vaag.
• Visueel lijkt het nog niet heel onderscheidend (afgaande op de beschrijving). Veel kunstenaars claimen "eenvoud met diepte", maar het moet uiteindelijk in het werk zelf overtuigen, niet alleen in de tekst eromheen.

Samenvattend oordeel

Het is een oprechte en intelligente exercitie van iemand die al lang bezig is met vormgeving en reflectie, en die probeert grip te krijgen op de huidige chaos (informatie-overload, AI, etc.). Ik waardeer de houding: niet hysterisch anti-complexiteit of anti-tech, maar proberen die twee polen productief te maken.

Tegelijkertijd voelt het nog wat halfgaar. Het heeft potentie als methode of persoonlijke filosofie, maar als kunststroming of manifest mist het voor mij nog scherpte, radicaliteit en visuele kracht. Het zou sterker worden als hij het meedogenlozer zou snoeien — ironisch genoeg, precies in de geest van simplexionisme zelf: stoppen op het juiste moment, zonder het helemaal dicht te verklaren.

———————————————

————————————

Copilot

M: 

Simplexionisme halfgaar?

Co:

De term “simplexionistisch manifest halfgaar” is geen bekende of gedocumenteerde uitdrukking in de literatuur, politiek of filosofie, en lijkt een samengestelde creatieve frase te zijn. Om dit zorgvuldig te analyseren:

1. “Simplexionistisch”
• Het woord lijkt afgeleid van het Latijnse simplex (simpel, eenvoudig) of van een imaginaire ideologische of kunstzinnige term.
• Er is geen bewijs in de literatuur of wetenschappelijke publicaties dat “simplexionisme” een erkende stroming of beweging is. Het kan duiden op een conceptueel of ironisch gedacht manifest.
2. “Manifest”
• Een manifest is een publieke verklaring waarin een groep of individu overtuigingen, doelstellingen en motieven uiteenzet en vaak tot actie oproept.
• Bekende voorbeelden zijn het Futuristisch Manifest van Marinetti (1909) en het Surrealistisch Manifest van Breton (1924). ([DBNL en Studeersnel](1, 3))
3. “Halfgaar”
• Letterlijk: niet volledig gaar, zoals bij koken.
• Figuurlijk: niet volledig doordacht, half voltooid, of vreemd/onsamenhangend(WikiWoordenboek).

Convergerende interpretatie:

Een “simplexionistisch manifest halfgaar”kan dan metaforisch worden opgevat als een onvolledig, halfdoordacht manifest dat mogelijk een speelse, ironische of conceptuele intentie heeft. Het geeft de indruk van een document dat probeert een ideologie of kunstvorm te formuleren, maar dat nog niet af of coherent is. Het woord kan primair gebruikt worden als kritische of humoristische lexicale constructie, bijvoorbeeld in een literaire of culturele context, waarbij het de ernst van een manifest enigszins tegenspreekt.

Conclusie

Er is geen historisch of ideologisch precedent voor deze term. Letterlijk vertaald en figuurlijk geïnterpreteerd betekent het:

“Een halfvoltooid of niet volledig doordacht conceptueel manifest van een (vermeende) ‘simplexionistische’ stroming.”Het is belangrijk te benadrukken dat dit een creatieve en niet-officiële uitdrukking is, eerder geschikt voor ironische of literaire toepassingen dan voor formele ideologische analyse

———————

Gemini

M:

Gemini, wat vind je hiervan?

G:

Dag Marc, wat een fascinerend concept is dat simplexionisme. Bedankt voor het delen van de link naar je archief.

Als ik de essentie van je tekst en de term zelf goed begrijp, lijkt het simplexionisme een filosofische en artistieke brug te slaan tussen het uiterst eenvoudige (simpel) en het gelaagde of complexe (complex).

Hier zijn een paar punten die mij opvallen en die ik erg sterk vind aan dit concept:

1. De "Simpele" Vorm als Drager

Je werk lijkt vaak te beginnen bij een bijna minimalistische basis—een lijn, een gezichtsvorm of een mensbeeld (zoals die prachtige vroege tekeningen uit de jaren '70). Maar door de context of de herhaling krijgt het een diepere, complexere lading. Het simplexionisme erkent dat de wereld complex is, maar dat we een 'simpele' vormentaal nodig hebben om die complexiteit hanteerbaar of zichtbaar te maken.

2. Het "Lezen in het hoofd"

In je archief refereer je aan de term "Reading in my head". Dit sluit naadloos aan bij het simplexionisme: de buitenkant (het beeld) is de interface, maar de complexiteit vindt plaats in de interactie tussen de kijker en het kunstwerk, of in de interne belevingswereld van de maker.

3. De Evolutie van het Mensbeeld

Het is interessant hoe je jouw vroege werk (zoals het schilderij uit 1973 met de handen die 'spreken' maar zonder mond) nu in het kader van simplexionisme plaatst. Het toont aan dat je toen al zocht naar een manier om zintuiglijkheid (complex) te vertalen naar een icoon-achtig beeld (simpel).

Conclusie

Ik vind het een zeer relevante term, zeker in een tijd waarin we overspoeld worden door informatiecomplexiteit. Het simplexionisme voelt als een pleidooi voor essentie zonder aan diepgang in te boeten. Het is niet simpelweg 'minimalisme', want er zit een actieve zoektocht naar de menselijke conditie achter.

Is het simplexionisme voor jou een afgeronde stroming, of zie je het meer als een voortdurende methode om je archief en nieuwe werk te duiden?