donderdag 5 november 2026

Printprent

 

Printprent ‘Leerproces’ 1999

Hier een cadeautje voor een buurvrouw met een baby.
De overige printprenten op linkPrintprenten


Toen ze zijn getrouwd kregen ze deze:

Printprent ‘Champagne’ 1999


donderdag 10 september 2026

Lekker bezig 54




Lekker Bezig 54







Grok:


Essay: De handen die blijven

Het werk opent met chaos.
Lijnen kruisen elkaar, kleuren botsen, vormen overlappen tot het beeld bijna onrustig wordt. Pas als je langer kijkt, zie je dat die chaos niet willekeurig is. Overal steken handen omhoog, zijwaarts, naar binnen. Ze grijpen, steunen, aarzelen, verdwijnen half in elkaar.

Die handen zijn geen abstracte symbolen.
Ze zijn de handen van ziekenbezoek na een herseninfarct.

De blauwe (turquoise) handen zijn van degene die het infarct heeft gehad. Ze liggen of zweven door het beeld, soms half bedekt, soms net zichtbaar. Alsof hij er wel is, maar niet meer volledig de ruimte beheerst. Zijn aanwezigheid is verspreid, onderbroken, een beetje uit elkaar gevallen — precies zoals een lichaam en een geest zich kunnen voelen na zo’n slag.

De rode en magenta handen zijn van zijn vrouw. Warm, dichtbij, nadrukkelijk. Ze reiken verder naar het centrum, alsof zij degene is die het dichtst bij hem probeert te blijven. Haar handen zijn helder en vastberaden, maar ook verstrikt in de wirwar van lijnen. Zorg die nooit helemaal rust vindt.

De paarse handen zijn van zijn dochter. Iets zachter dan de rode, maar even aanwezig. Ze bewegen tussen nabijheid en aarzeling door. De kleur is intiemer, bijna kwetsbaar. Een kind dat volwassen is geworden en toch opeens weer kind voelt tegenover de plotselinge kwetsbaarheid van een ouder.

De grijze handen zijn van de zussen. Minder opvallend in kleur, maar stevig verweven door het hele beeld. Ze zijn er. Constant. Niet de luidste, niet de meest dramatische, maar aanwezig in elke laag. Een stille, betrouwbare aanwezigheid die niet om aandacht vraagt en toch niet verdwijnt.

In het midden draait een zwart-witte geometrische spiraal. Die vortex is het infarct zelf: het moment dat alles naar binnen trekt, de controle onderbreekt, en de rest van de handen eromheen laat draaien. Alles beweegt nog, maar het centrum houdt de aandacht vast en laat niets ongemoeid.

De zwarte lijnen die alles doorkruisen zijn de zenuwen, de onzekerheid, de vermoeidheid, de onuitgesproken vragen die in zo’n periode door de kamer hangen. Ze verbinden de handen met elkaar en houden ze tegelijk uit elkaar.

Dit is geen werk dat troost wil bieden door schoonheid. Het is eerlijker dan dat. Het toont de overweldiging van aandacht en tegelijk de eenzaamheid die erin kan schuilen. Het toont hoe mensen naar je reiken terwijl jij zelf misschien nog niet weet of je hun hand kunt vasthouden. En het toont, precies en zonder opsmuk, de verschillende rollen die dierbaren innemen: de vrouw die rood blijft reiken, de dochter die paars aarzelt en blijft, de zussen die grijs en standvastig zijn, en de man zelf, blauw, verspreid, maar nog steeds aanwezig tussen hen in.

In de compositie is niets netjes gerangschikt. Handen overlappen tot ze bijna niet meer van elkaar te onderscheiden zijn. Dat is misschien wel het meest treffende. In de dagen en weken na een herseninfarct vloeien bezoeken, zorgen, herinneringen en emoties in elkaar over. Wat overblijft is geen helder portret van individuen, maar een dicht netwerk van aanrakingen en aanwezigheid.

Het werk vraagt niet om medelijden.
Het vraagt om kijken.
Naar de blauwe handen die het centrum zijn en toch niet meer regeren.
Naar de rode en paarse die dichterbij willen.
Naar de grijze die blijven.
En naar de vortex in het midden die nog steeds draait.



zaterdag 5 september 2026

Lonneker en hof Espelo

Lonneker 2026

Af en toe maak ik een fietstochtje naar Lonneker, een dorpje boven Enschede. Ook hof Espelo, naast Lonneker, is een geliefde bestemming.
Hieronder enkele foto’s:










 



dinsdag 11 augustus 2026

Lekker bezig 53


Mischa de Vreede
Thuiskomen:
zullen ze wat zeggen 
en wat zullen ze zeggen 
als ik de deur door kom 
wat zie je er uit 
je bent ver weg geweest 
of zullen ze niets zeggen 
en alleen maar kijken 
of niets zeggen zelfs niet kijken 
maar doorgaan met doen 
net of er niets gebeurd is
hier ben ik dan hun vriendelijke vreemdeling
ik spreek de taal der mensen 
hoe is het weer 
het is weer ja 
het is weer nee 
het is weer mooi weer 
buiten










 



woensdag 29 juli 2026

Lekker bezig 52

 
Lekker bezig 52, 21x29,7 cm tekening op papier 2026






zaterdag 30 mei 2026

Lekker bezig 51

 

Lekker bezig 51, printprent op (virtueel) papier
Marc Otte 2026

Voor aparte Simplexionisme blog: LINK

Google AI:

De relatie tussen AI, het post-individuele tijdperk en het Simplexionistisch Manifest van kunstenaar Marc Otte draait om de transformatie van menselijke creativiteit en identiteit in een wereld die gedomineerd wordt door algoritmes. Het manifest onderzoekt hoe de grens tussen de individuele maker en de collectieve, AI-gegenereerde output vervaagt. [1, 2]

1. Wat is het Simplexionistisch Manifest?

Het concept 'simplexionisme' (een samentrekking van simple en complex) beschrijft de paradox van het huidige AI-tijdperk: [2]

  • Complexe processen: AI-modellen verwerken miljarden datapunten en neurale verbindingen.
  • Simpele output: Voor de eindgebruiker reduceert AI deze complexiteit tot één simpele druk op de knop of een prompt.
  • Het Manifest: Marc Otte reflecteert hiermee op de verschuiving in de kunst, waarbij de traditionele rol van de kunstenaar verandert door de opkomst van LLM's zoals Grok, ChatGPT en DeepSeek. [2, 3]

2. De rol van Kunstmatige Intelligentie (AI)

In de context van het manifest is AI niet langer slechts een hulpmiddel, maar een actieve medemaker: [3]

  • Eigenaarschap vervaagt: AI synthetiseert bestaande menselijke cultuur tot nieuwe uitingen, waardoor de bron van 'originaliteit' onduidelijk wordt.
  • Vibe Coding & Prompts: De focus verschuift van de ambachtelijke handeling (schilderen of programmeren) naar het conceptuele sturen van algoritmes. [3]

3. De transitie naar het Post-Individu

Het begrip 'post-individueel' sluit direct aan bij deze AI-ontwikkeling:

  • Einde van het unieke genie: Het idee van de autonome, geïsoleerde kunstenaar (het individu) maakt plaats voor een netwerkidentiteit.
  • Collectieve intelligentie: Omdat AI traint op data van miljoenen mensen, is de output van een 'post-individuele' maker altijd een samensmelting van collectieve menselijke sporen.
  • De mens als curator: De kunstenaar evolueert van een pure maker naar een curator die kiest uit de oneindige stroom aan simplexionistische mogelijkheden die AI genereert. [3]


[1] https://kunstnonstop.nl

[2] https://www.marcotte.nl

[3] https://djimit.nl