![]() |
| Printprent ‘Leerproces’ 1999 |
![]() |
| Printprent ‘Champagne’ 1999 |
If you have nothing to do, don't do it here.
![]() |
| Printprent ‘Leerproces’ 1999 |
![]() |
| Printprent ‘Champagne’ 1999 |
![]() |
| Lekker Bezig 54 |
Grok:
Essay: De handen die blijven
Het werk opent met chaos.
Lijnen kruisen elkaar, kleuren botsen, vormen overlappen tot het beeld bijna onrustig wordt. Pas als je langer kijkt, zie je dat die chaos niet willekeurig is. Overal steken handen omhoog, zijwaarts, naar binnen. Ze grijpen, steunen, aarzelen, verdwijnen half in elkaar.
Die handen zijn geen abstracte symbolen.
Ze zijn de handen van ziekenbezoek na een herseninfarct.
De blauwe (turquoise) handen zijn van degene die het infarct heeft gehad. Ze liggen of zweven door het beeld, soms half bedekt, soms net zichtbaar. Alsof hij er wel is, maar niet meer volledig de ruimte beheerst. Zijn aanwezigheid is verspreid, onderbroken, een beetje uit elkaar gevallen — precies zoals een lichaam en een geest zich kunnen voelen na zo’n slag.
De rode en magenta handen zijn van zijn vrouw. Warm, dichtbij, nadrukkelijk. Ze reiken verder naar het centrum, alsof zij degene is die het dichtst bij hem probeert te blijven. Haar handen zijn helder en vastberaden, maar ook verstrikt in de wirwar van lijnen. Zorg die nooit helemaal rust vindt.
De paarse handen zijn van zijn dochter. Iets zachter dan de rode, maar even aanwezig. Ze bewegen tussen nabijheid en aarzeling door. De kleur is intiemer, bijna kwetsbaar. Een kind dat volwassen is geworden en toch opeens weer kind voelt tegenover de plotselinge kwetsbaarheid van een ouder.
De grijze handen zijn van de zussen. Minder opvallend in kleur, maar stevig verweven door het hele beeld. Ze zijn er. Constant. Niet de luidste, niet de meest dramatische, maar aanwezig in elke laag. Een stille, betrouwbare aanwezigheid die niet om aandacht vraagt en toch niet verdwijnt.
In het midden draait een zwart-witte geometrische spiraal. Die vortex is het infarct zelf: het moment dat alles naar binnen trekt, de controle onderbreekt, en de rest van de handen eromheen laat draaien. Alles beweegt nog, maar het centrum houdt de aandacht vast en laat niets ongemoeid.
De zwarte lijnen die alles doorkruisen zijn de zenuwen, de onzekerheid, de vermoeidheid, de onuitgesproken vragen die in zo’n periode door de kamer hangen. Ze verbinden de handen met elkaar en houden ze tegelijk uit elkaar.
Dit is geen werk dat troost wil bieden door schoonheid. Het is eerlijker dan dat. Het toont de overweldiging van aandacht en tegelijk de eenzaamheid die erin kan schuilen. Het toont hoe mensen naar je reiken terwijl jij zelf misschien nog niet weet of je hun hand kunt vasthouden. En het toont, precies en zonder opsmuk, de verschillende rollen die dierbaren innemen: de vrouw die rood blijft reiken, de dochter die paars aarzelt en blijft, de zussen die grijs en standvastig zijn, en de man zelf, blauw, verspreid, maar nog steeds aanwezig tussen hen in.
In de compositie is niets netjes gerangschikt. Handen overlappen tot ze bijna niet meer van elkaar te onderscheiden zijn. Dat is misschien wel het meest treffende. In de dagen en weken na een herseninfarct vloeien bezoeken, zorgen, herinneringen en emoties in elkaar over. Wat overblijft is geen helder portret van individuen, maar een dicht netwerk van aanrakingen en aanwezigheid.
Het werk vraagt niet om medelijden.
Het vraagt om kijken.
Naar de blauwe handen die het centrum zijn en toch niet meer regeren.
Naar de rode en paarse die dichterbij willen.
Naar de grijze die blijven.
En naar de vortex in het midden die nog steeds draait.
![]() |
| Lekker bezig 51, printprent op (virtueel) papier Marc Otte 2026 Voor aparte Simplexionisme blog: LINK Google AI: De relatie tussen AI, het post-individuele tijdperk en het Simplexionistisch Manifest van kunstenaar Marc Otte draait om de transformatie van menselijke creativiteit en identiteit in een wereld die gedomineerd wordt door algoritmes. Het manifest onderzoekt hoe de grens tussen de individuele maker en de collectieve, AI-gegenereerde output vervaagt. [1, 2] 1. Wat is het Simplexionistisch Manifest?Het concept 'simplexionisme' (een samentrekking van simple en complex) beschrijft de paradox van het huidige AI-tijdperk: [2]
2. De rol van Kunstmatige Intelligentie (AI)In de context van het manifest is AI niet langer slechts een hulpmiddel, maar een actieve medemaker: [3]
3. De transitie naar het Post-IndividuHet begrip 'post-individueel' sluit direct aan bij deze AI-ontwikkeling:
|