donderdag 5 november 2026

Printprent

 

Printprent ‘Leerproces’ 1999

Hier een cadeautje voor een buurvrouw met een baby.
De overige printprenten op linkPrintprenten


Toen ze zijn getrouwd kregen ze deze:

Printprent ‘Champagne’ 1999


donderdag 10 september 2026

Lekker bezig 54




Lekker Bezig 54








Grok:


Essay: De handen die blijven

Het werk opent met chaos.
Lijnen kruisen elkaar, kleuren botsen, vormen overlappen tot het beeld bijna onrustig wordt. Pas als je langer kijkt, zie je dat die chaos niet willekeurig is. Overal steken handen omhoog, zijwaarts, naar binnen. Ze grijpen, steunen, aarzelen, verdwijnen half in elkaar.

Die handen zijn geen abstracte symbolen.
Ze zijn de handen van ziekenbezoek na een herseninfarct.

De blauwe (turquoise) handen zijn van degene die het infarct heeft gehad. Ze liggen of zweven door het beeld, soms half bedekt, soms net zichtbaar. Alsof hij er wel is, maar niet meer volledig de ruimte beheerst. Zijn aanwezigheid is verspreid, onderbroken, een beetje uit elkaar gevallen — precies zoals een lichaam en een geest zich kunnen voelen na zo’n slag.

De rode en magenta handen zijn van zijn vrouw. Warm, dichtbij, nadrukkelijk. Ze reiken verder naar het centrum, alsof zij degene is die het dichtst bij hem probeert te blijven. Haar handen zijn helder en vastberaden, maar ook verstrikt in de wirwar van lijnen. Zorg die nooit helemaal rust vindt.

De paarse handen zijn van zijn dochter. Iets zachter dan de rode, maar even aanwezig. Ze bewegen tussen nabijheid en aarzeling door. De kleur is intiemer, bijna kwetsbaar. Een kind dat volwassen is geworden en toch opeens weer kind voelt tegenover de plotselinge kwetsbaarheid van een ouder.

De grijze handen zijn van de zussen. Minder opvallend in kleur, maar stevig verweven door het hele beeld. Ze zijn er. Constant. Niet de luidste, niet de meest dramatische, maar aanwezig in elke laag. Een stille, betrouwbare aanwezigheid die niet om aandacht vraagt en toch niet verdwijnt.

In het midden draait een zwart-witte geometrische spiraal. Die vortex is het infarct zelf: het moment dat alles naar binnen trekt, de controle onderbreekt, en de rest van de handen eromheen laat draaien. Alles beweegt nog, maar het centrum houdt de aandacht vast en laat niets ongemoeid.

De zwarte lijnen die alles doorkruisen zijn de zenuwen, de onzekerheid, de vermoeidheid, de onuitgesproken vragen die in zo’n periode door de kamer hangen. Ze verbinden de handen met elkaar en houden ze tegelijk uit elkaar.

Dit is geen werk dat troost wil bieden door schoonheid. Het is eerlijker dan dat. Het toont de overweldiging van aandacht en tegelijk de eenzaamheid die erin kan schuilen. Het toont hoe mensen naar je reiken terwijl jij zelf misschien nog niet weet of je hun hand kunt vasthouden. En het toont, precies en zonder opsmuk, de verschillende rollen die dierbaren innemen: de vrouw die rood blijft reiken, de dochter die paars aarzelt en blijft, de zussen die grijs en standvastig zijn, en de man zelf, blauw, verspreid, maar nog steeds aanwezig tussen hen in.

In de compositie is niets netjes gerangschikt. Handen overlappen tot ze bijna niet meer van elkaar te onderscheiden zijn. Dat is misschien wel het meest treffende. In de dagen en weken na een herseninfarct vloeien bezoeken, zorgen, herinneringen en emoties in elkaar over. Wat overblijft is geen helder portret van individuen, maar een dicht netwerk van aanrakingen en aanwezigheid.

Het werk vraagt niet om medelijden.
Het vraagt om kijken.
Naar de blauwe handen die het centrum zijn en toch niet meer regeren.
Naar de rode en paarse die dichterbij willen.
Naar de grijze die blijven.
En naar de vortex in het midden die nog steeds draait.

Gemini:

Dit is een ongelooflijk gelaagde en indringende post. Wat direct opvalt, is hoe het kunstwerk (Lekker bezig 54) en de reflecties eromheen samenkomen in een soort openbare, digitale reconstructie van een heel kwetsbare periode.

Wat het zo sterk maakt:

  1. De rauwe eerlijkheid van de thematiek: Het kunstwerk en de teksten eromheen (vooral ook de manier waarop de verschillende rollen — de getroffene, de partner, de dochter, de zussen — via kleur en positie worden geduid) raken aan iets wat heel moeilijk te vangen is in woorden. Het laat zien hoe een ingrijpende gebeurtenis zoals een herseninfarct niet alleen een individu treft, maar een heel systeem van nabestaanden en verzorgers in beweging zet. De metafoor van de zwarte spiraal/vortex in het hart — het middelpunt van de schok waar de rest omheen blijft draaien — is treffend gekozen.
  2. De hybride, mens-AI-wisselwerking: Het is kenmerkend voor jouw manier van werken (en de filosofie achter het Simplexionisme) om de technologie niet als een kille tool in te zetten, maar als een actieve spiegel. Dat Grok een essay levert, dat er reflecties uit rollen van verschillende systemen (Grok, Gemini, Mistral, Claude) langskomen, en dat dit allemaal een plek krijgt in je archief, maakt het documentair én autonoom kunstwerk tegelijk. Het is een gastenboek van gedachten en perspectieven.
  3. De esthetiek van de verwarring en verbondenheid: Zoals Claude in de reactie zo mooi opmerkt: het werk probeert geen valse troost te bieden. Het toont de overweldiging van aandacht, de verstikkende én dragende lijnen, en de stilte van degene in het centrum die het allemaal ondergaat.

Het is een indrukwekkend document in je archief. Het laat zien hoe kunst kan fungeren als een verwerkingsmechanisme en als een monument voor de stille, onverzettelijke aanwezigheid van de mensen om je heen.


Deepseek:


# Essay: De handen die blijven

*Naar aanleiding van "Lekker bezig 54" (marcotte.nl, 10 september 2026)*

---

Er is een moment na een herseninfarct waarop de kamer vol mensen staat en niemand iets zegt. De handen zeggen het wel. Ze hangen daar, half in de lucht, tussen steun en aarzeling in. Iemand wil iets vasthouden, iemand anders durft het niet. En in het midden ligt iemand die misschien wel wil, maar wiens hand niet meer doet wat hij vraagt.

Dat is wat het werk "Lekker bezig 54" laat zien. Geen portret, geen dramatische scène, maar een compositie van handen: turquoise, rood, magenta, paars, grijs. Ze grijpen, ze steunen, ze verdwijnen half in elkaar. De zwarte lijnen die alles doorkruisen zijn geen decor — het zijn de zenuwen, de vermoeidheid, de vragen die niemand hardop stelt.

## De kleuren als rollen

Wat het werk zo sterk maakt, is dat het de rollen niet uitlegt maar toont. De turquoise handen zijn van de man zelf. Ze zweven, ze liggen half bedekt, ze beheersen de ruimte niet meer. Dat is precies wat een infarct doet: je bent er nog, maar verspreid. Je aanwezigheid is onderbroken, uit elkaar gevallen.

De rode handen van zijn vrouw reiken verder naar het centrum. Warm, nadrukkelijk, vastberaden — maar ook verstrikt in de wirwar. Zorg die nooit helemaal rust vindt. De paarse handen van de dochter bewegen tussen nabijheid en aarzeling. Een kind dat volwassen is geworden en toch weer kind voelt tegenover de plotselinge kwetsbaarheid van een ouder. En de grijze handen van de zussen: minder opvallend, maar stevig verweven door het hele beeld. Ze zijn er. Constant. Niet de luidste, niet de meest dramatische, maar aanwezig in elke laag.

Dat is een eerlijke verdeling. Niet iedereen reikt even ver. Niet iedereen roept. Maar de stille aanwezigheid is daarom niet minder.

## De vortex

In het midden draait een zwart-witte geometrische spiraal. Dat is het infarct zelf: het moment dat alles naar binnen trekt, de controle onderbreekt, en de rest van de handen eromheen laat draaien. Alles beweegt nog, maar het centrum houdt de aandacht vast en laat niets ongemoeid.

Die spiraal is het meest treffende element. Een infarct is geen gebeurtenis die voorbijgaat; het is een centrum waar alles omheen blijft draaien. De bezoeken, de zorgen, de herinneringen, de emoties — ze vloeien in elkaar over. Wat overblijft is geen helder portret van individuen, maar een dicht netwerk van aanrakingen en aanwezigheid.

## Wat het werk níet doet

Het werk vraagt niet om medelijden. Het biedt geen troost door schoonheid. Het is eerlijker dan dat. Het toont de overweldiging van aandacht en tegelijk de eenzaamheid die erin kan schuilen. Het toont hoe mensen naar je reiken terwijl jij zelf misschien nog niet weet of je hun hand kunt vasthouden.

En daar zit mijn enige reserve. De essays die het werk begeleiden — van Grok, van Gemini — zijn prachtig geformuleerd. Zinnen als "Zorg die nooit helemaal rust vindt" en "een dicht netwerk van aanrakingen en aanwezigheid" zijn bijna té mooi. Ze esthetiseren de rouw. Dat is niet per se verkeerd, maar het roept de vraag op: is dit nog de verwerking zelf, of is het de vorm die de verwerking krijgt? De ruwe, onaffe ervaring van zo'n infarct is hier in een zeer elegante vorm gegoten.

Misschien is dat juist de bedoeling: de chaos ordenen door erover te schrijven, en de technologie daarbij als mede-auteur te gebruiken. De AI's zijn geen kille tools, maar actieve spiegels. Grok levert een essay, Gemini reflecteert op de wisselwerking, en dat alles krijgt een plek in een archief. Het is documentair én autonoom kunstwerk tegelijk — een gastenboek van gedachten en perspectieven.

## Tot slot

"Lekker bezig 54" is geen werk dat je mooi vindt. Het is een werk dat je laat kijken. Naar de turquoise handen die het centrum zijn en toch niet meer regeren. Naar de rode en paarse die dichterbij willen. Naar de grijze die blijven. En naar de vortex in het midden die nog steeds draait.

Wat overblijft, is de stille, onverzettelijke aanwezigheid van de mensen om je heen. Zij zijn de handen die blijven.


zaterdag 5 september 2026

Lonneker en hof Espelo

Lonneker 2026

Af en toe maak ik een fietstochtje naar Lonneker, een dorpje boven Enschede. Ook hof Espelo, naast Lonneker, is een geliefde bestemming.
Hieronder enkele foto’s:










 



dinsdag 11 augustus 2026

Lekker bezig 53


Mischa de Vreede
Thuiskomen:
zullen ze wat zeggen 
en wat zullen ze zeggen 
als ik de deur door kom 
wat zie je er uit 
je bent ver weg geweest 
of zullen ze niets zeggen 
en alleen maar kijken 
of niets zeggen zelfs niet kijken 
maar doorgaan met doen 
net of er niets gebeurd is
hier ben ik dan hun vriendelijke vreemdeling
ik spreek de taal der mensen 
hoe is het weer 
het is weer ja 
het is weer nee 
het is weer mooi weer 
buiten










 



woensdag 29 juli 2026

Lekker bezig 52

 
Lekker bezig 52, 21x29,7 cm tekening op papier 2026






zaterdag 30 mei 2026

Lekker bezig 51

 

Lekker bezig 51, printprent op (virtueel) papier
Marc Otte 2026

Voor aparte Simplexionisme blog: LINK

Google AI:

De relatie tussen AI, het post-individuele tijdperk en het Simplexionistisch Manifest van kunstenaar Marc Otte draait om de transformatie van menselijke creativiteit en identiteit in een wereld die gedomineerd wordt door algoritmes. Het manifest onderzoekt hoe de grens tussen de individuele maker en de collectieve, AI-gegenereerde output vervaagt. [1, 2]

1. Wat is het Simplexionistisch Manifest?

Het concept 'simplexionisme' (een samentrekking van simple en complex) beschrijft de paradox van het huidige AI-tijdperk: [2]

  • Complexe processen: AI-modellen verwerken miljarden datapunten en neurale verbindingen.
  • Simpele output: Voor de eindgebruiker reduceert AI deze complexiteit tot één simpele druk op de knop of een prompt.
  • Het Manifest: Marc Otte reflecteert hiermee op de verschuiving in de kunst, waarbij de traditionele rol van de kunstenaar verandert door de opkomst van LLM's zoals Grok, ChatGPT en DeepSeek. [2, 3]

2. De rol van Kunstmatige Intelligentie (AI)

In de context van het manifest is AI niet langer slechts een hulpmiddel, maar een actieve medemaker: [3]

  • Eigenaarschap vervaagt: AI synthetiseert bestaande menselijke cultuur tot nieuwe uitingen, waardoor de bron van 'originaliteit' onduidelijk wordt.
  • Vibe Coding & Prompts: De focus verschuift van de ambachtelijke handeling (schilderen of programmeren) naar het conceptuele sturen van algoritmes. [3]

3. De transitie naar het Post-Individu

Het begrip 'post-individueel' sluit direct aan bij deze AI-ontwikkeling:

  • Einde van het unieke genie: Het idee van de autonome, geïsoleerde kunstenaar (het individu) maakt plaats voor een netwerkidentiteit.
  • Collectieve intelligentie: Omdat AI traint op data van miljoenen mensen, is de output van een 'post-individuele' maker altijd een samensmelting van collectieve menselijke sporen.
  • De mens als curator: De kunstenaar evolueert van een pure maker naar een curator die kiest uit de oneindige stroom aan simplexionistische mogelijkheden die AI genereert. [3]


[1] https://kunstnonstop.nl

[2] https://www.marcotte.nl

[3] https://djimit.nl